De atmosfeer is in zekere zin altijd al verontreinigd geweest, omdat de atmosfeer een geheel van gassen en deeltjes is. Sommige deeltjes zijn wel schadelijk, maar sommige deeltjes ook niet. Het overleven van de atmosfeer en alle andere levensvormen die er afhankelijk van zijn is vooral een gevolg van de grootte van de atmosfeer, die zodanig schadelijke stoffen kan neutraliseren.
Door menselijke en natuurlijke factoren komt onze atmosfeer in gevaar en valt deze bescherming gedeeltelijk weg. Van alle stoffen die de ozonlaag aantasten zijn Cfk’s en halonen de belangrijkste.
Cfk’s en HCFK’s worden vooral gebruikt als koelmiddel in koel- en vrieskasten en airconditioningsinstallaties.
Op 16 september 1987 werd het Montreal Protocol opgesteld waarin stond dat Cfk’s verboden moesten worden. Niet alleen door het doen van de mens maar ook door natuurlijke oorzaken wordt de ozonlaag afgebroken. Vulkanen produceren ook chlooratomen waardoor de ozonlaag wordt afgebroken.
In de stratosfeer is de lucht erg droog waardoor er normaal gesproken geen wolken kunnen voorkomen. Alleen wanneer de temperatuur onder de -80°C gaat, ontstaan er wolken. Dit is bijna alleen maar mogelijk boven de polaire gebieden in de lente. Deze wolken worden ook wel polaire stratosferische wolken of parelmoer(vanwege hun kleur) wolken genoemd. Aan deze wolken vinden chemische reacties plaats waarbij broom- en chloorverbindingen ontstaan die onder invloed van het zonlicht ozon gaan afbreken. 

Niet alleen de noordpool en de zuidpool hebben te maken met een dunner wordende ozonlaag. Het KNMI registreerde ook boven Europa en Noord Amerika een behoorlijke verdunning. Volgens het KNMI neemt de hoeveelheid ozon af met ongeveer 1 tot 7% per decennium, afhankelijk van de beschouwde periode en het seizoen.